نام اين شهر سيرگان بوده است و بناي آن را به بهمن پادشاه اشكاني نسبت مي‌دهند ، عرب آن را سيرجان مي‌نامد. در قرون وسطي ايالت كرمان داراي دو كرسي بود: سيرجان و بردسير . جغرافيا نويسان اسلامي سيرجان را به صورت « السيرجان» ضبط كرده‌اند . خرابه‌هايي كه در ساليان اخير در محل قلعه سنگ در شرق سعيدآباد بر سر راه بافت كشف شده به احتمال زياد همان محل سيرجان قديم است . پس از استيلاي مسلمانان بر ايران ، كرمان همچنان مركز ايالت بود و اين موقعيت را تا اواسط قرن چهارم هجري كه جنوب ايران به تصرف آل بويه درآمد حفظ كرده بود. در زمان اين سلسله كرسي ايالت كرمان از سيرجان بردسير منتقل شد ، به همين علت سيرجان اهميت و اعتبار خود را از دست داد . بنا به گفته مقدسي ، سيرجان در زمان آل‌بويه از شيراز بزرگ‌تر بوده است و دومين شهر ايالت كرمان محسوب مي‌شده و 45 مسجد كوچك و بزرگ داشته است. بعد از حلمه مغول ، سيرجان به تصرف سلاطين آل مظفر درآمد و بعد از انقراض اين سلسله توسط امير تيمور ، والي سيرجان گودرز نامي بود كه همچنان به نام آل مظفر در آنجا حكومت مي‌كرد . تيموريان بعد از دو سال محاصره شهر را به تصرف درآوردند و آن را به ويرانه‌اي مبدل ساختند.
سيرجان امروزي رو به آبادي و توسعه تجاري و صنعتي است و بارانداز معروف و پررونقي دارد. شهر سيرجان به دليل موقعيت خاص جغرافيايي و استقرارش بر سر راه‌هاي ارتباطي كرمان، يزد، بندرعباس، شيراز و نيز وجود زمين‌هاي كشاورزي حاصلخيز و منابع بسيار غني معدني، از دير باز تاكنون پذيراي مهاجرين مختلف بوده است كه در رشد و توسعه آن مؤثر بوده‌اند .

اميراباد(چاه قنبرئ )

اميريه (چاه كله بالا)

گود گريكي (ده محمد عبدا له )